No dobrze, oryginalny może nie jestem, bo wcześniej interes zwęszyła Gazeta W., która na czołówce internetowego portalu potrafi aż 4 newsy poświęcić jednej mniejszości, ale może i ja coś z tego uszczknę.

Zainteresowanie odmiennością nie jest zresztą niczym nowym. Już w średniowieczu ludzie przybywający na jarmarki chętniej płacili za widok kobiety z brodą niż za pienie trubadura.  Tym bardziej dziwić może, że warszawska homoparada odbyła się przy pustych ulicach. Ludzi nie skusił nawet widok zastępcy naczelnego Gazety W. przebranego(?) za transseksualistę.

Nie dopisali zresztą i uczestnicy: polsko-europejskie zjednoczone siły tolerancji zebrały ledwie kilka tysięcy osób.  Tymczasem w samej tylko Warszawie według homoarytmetyki niektórych działaczy (pisałem o tym kiedyś), powinno mieszkać prawie 400 tys.   nietradycyjnych seksualistów. Gdzie się u licha podziali?!

To były parady…

Tak czy inaczej skromny ośmiotysięczny korowód doszedł do mety skutku uzyskując więcej czasu antenowego niż wszystkie mniejszości religijne w ciągu ostatniego dwudziestolecia.

I kto za to płaci? – zapytałby inżynier Mamoń (który zapewne nie wiedział, że – według statystyki – towarzyszy mu w podróży kilku  kilka osób homoseksualnych). Ale – nie, nie – drodzy Czytelnicy. Nie tylko społeczeństwo płaci za tolerancję.

Warszawską Paradę ufundowały m.in. Duński Instytut Kultury, ambasada Szwecji, przedstawicielstwo Flandrii, IBM, linie lotnicze Star Alliance, Fundacja Zielone Światło i kilka innych podmiotów.

Współorganizująca paradę Kampania Przeciwko Homofobii “realizuje zadania dzięki pomocy instytucjonalnej” Fundacji Batorego. Dla niezorientowanych Fundacja Batorego to kilkanaście milionów dolarów m.in. z  fundacji Forda, Sorosa, Boscha, firmy Unilever i Agory.

Open Society Institute tegoż Sorosa opłaca m.in. projekt “Monitoring Dyskryminacji Osób LGBT w Polsce”, który ma na celu “lobbing obejmujący działania na rzecz zmiany prawa oraz praktyki organów państwowych”, a wszystko to dla “minimalizacji poziomu nietolerancji, dyskryminacji i homofobii w polskim społeczeństwie”.

Na prowadzony przez KPH portal MultiKulti pieniądze wyłożyli Komisja Europejska oraz Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej.

Sponsorem KPH jest także niemiecka Fundacja Róży Luxemburg,  związana z partią Linke (spadkobierczynią znanej z tolerancji enerdowskiej partii komunistycznej).  Fundacka zajmuje się krzewieniem myśli socjalistycznej, jest wydawcą dzieł wszystkich Marksa i Engelsa, a oprócz Warszawy,  ma swoje biura zagraniczne w Johannesburgu, Hanoi, Pekinie.

KPH ściśle współpracuje z  Polskim Towarzystwem Prawa Antydyskryminacyjnym, finansowanym znowu przez Fundację Batorego oraz ambasadę Holandii.

Parada Dumy w wydaniu koreańskim

Myliłby się zatem ten, kto szukałby w finansowaniu działalności organizacji homoseksualnych jakiegoś spisku. Ot, przyjaźń między narodami i wspólne umiłowanie wolności.  Bo wolność to wielka rzecz.

Oczywiście są granice wolności, których przekraczać się nie godzi. Gdyby polscy homo nie wiedzieli którędy ta granica przebiega, poradzą im bardziej doświadczeni koledzy, na przykład ze Szwecji.

Wśród swoich przyjaciół KPH wymienia m.in Szwedzką Federację Praw Lesbijek, Gejów, osób Biseksualnych i Transseksualnych (RFSL).  Jest to organizacja bardzo zasłużona, która szczyci się między innymi tym, że za jej czasów liczba osób, które każdego roku zwracają się z wnioskiem o zmianę płci wzrosła z dotychczasowych 12-15 do 25.

Szef RFSL wychodzi za mąż.

Szef RFSL Sören Andersson,  nie tylko pomaga, ale czasem musi skarcić. Na przykład pastora Akke Greena, który w kazaniu miał czelność cytować biblijne stanowisko w sprawie homoseksualizmu, za co został skazany na miesiąc więzienia (uniewinnił go dopiero przez szwedzki Sąd Najwyższy).

- To bardzo poważna sprawa, kiedy Kościół zmieniany jest w wolną strefę agitacji – grzmiał oburzony wyrokiem uniewinniającym  Sören Andersson.

Tak to już jest ze ścieżką do wolności, że parady chadzają po niej w obie strony.

——————————-

Na koniec trochę Bacha dla równowagi. Gra młodzież:

Puściłem więc Bacha z płyty i zacząłem przemyśliwać. To ten Bach:

Na szczęście są takie zawody, w których płacą jedynie za fajne pomysły. Weźmy takich artystów współczesnych. Dawno już  towarzystwo zostało wyzwolone od ciężkiej roboty z udziałem pędzla czy dłuta.  Artysta nowoczesny musi mieć ideę.  Jeśli idea będzie niebanalna – umieszczą dzieło w muzeum, będą pisać krytyczne rozprawy i długie wstępy w katalogach. Będą płacić tysiące euro i przyznawać państwowe stypendia.

Niestety kilka wybitnych pomysłów mnie ominęło: nie wpadłem na to, żeby nasikać na krzyż ani żeby na krzyżu zawiesić fotografię męskich genitaliów, nie wypchałem żadnego zwierzaka, nie ozdobiłem czaszki diamentami, nie ustawiłem palmy na skrzyżowaniu,  nie rozebrałem tłumu ludzi na ulicy.

A wiec fajne idee są już zajęte.

Ostatnią atrakcyjną działkę zagospodarował niejaki artysta Be., który eksploatuje antysemityzm. W ramach sztuki Be. dokonał spalenia stodoły, aby “otworzyć nowy  rozdział rozmów o antysemityzmie”.

Cholera, że też na to nie wpadłem! Jedna stara stodoła, a news na pierwszą stronę ogólnopolskiego medium.  Artysta Be. jest już rozpoznawalny, jako twórca kontrowersyjnych performansów i niebawem  będzie reprezentować kraj nad Wisłą na światowych wystawach.

Niniejszym ogłaszam, że wymyśliłem kilka własnych działań artystycznych, które zrealizuję w niedługim czasie.  Wszelkie kopiowanie (w całości lub części) uznam za naruszenie mojej własności intelektualnej.

Działanie I

Grillowanie żywego chomika – jako poruszający artystyczny protest przeciwko ociepleniu klimatu.

Działanie II

Artysta przez tydzień (z ośmiogodzinną przerwą na sen każdego dnia) będzie trwał w centrum miasta w pozycji pokornie nachylonej z transparentem “Tęsknie za tobą geju!”.

Działanie III

Fryderyk Chopin odpoczywający na złotej muszli klozetowej – instalacja, której celem jest  jest zainteresowanie młodzieży twórczością kompozytora i podkreślenie nowatorstwa jego twórczości (sponsor Ministerstwo Dziedzictwa)

Działanie IV

Rozbicie Tupolewa (tego, który pozostał dyspozycji rządu) w pierwszą rocznice katastrofy smoleńskiej.  Miejsce: Dolina Rospudy.

Działanie V

Pozorowany napad na kasjerkę banku spółdzielczego (performance z udziałem pensjonariuszy domu poprawczego) w proteście przeciwko chciwości systemu bankowego. Łup zostanie rozsypany nad Polską B.

Moi drodzy! Trzymajcie za mnie kciuki na nowej, twórczej drodze  życia.  A jeśli napotkacie w życiu coś skrajnie obrzydliwego, irytującego czy chamskiego – rozejrzyjcie się czujnie w poszukiwaniu artysty  (uwaga mogę występować w przebraniu hinduskiego transwestyty).

Niestety ten rodzaj oznaczania terenu jest znacznie trwalszy niż sposób praktykowany przez zwierzaki. Pomnik sakralizuje postać odlaną w hucie, a przy świętym wiele rzeczy nie uchodzi. Obsikanie (całkiem dosłowne) takiego pomnika przez psa, to już  nie tylko naruszenie norm społecznych, ale szarganie świętości.

Jeśli więc przestrzeń zaczyna zagęszczać się od nadmiaru pomników, człowiek zaczyna czuć się w nieco nieswojo. Narodowi bohaterowie o mosiężnych ustach i wydłubanych oczach dziurach są niezbyt przyjaznym otoczenie dla szukających wytchnienia.

Zmroził mnie więc pomysł na budowę kolejnego pomnika w Toruniu. Po czterech pomnikach papieża przyszedł czas na drugi pomnik księdza Popiełuszki.  Teren pomiędzy Starówką a Bydgoskim Przedmieściem upstrzono już chyba tuzinem różnych upamiętnień i można odnieść wrażenie, że nikt nad tym nie panuje.

Pierwszy pomnik księdza Popiełuszki

Tym razem inicjatorzy budowy upatrzyli sobie zaciszny kawałek zieleni nieopodal Krzywej Wieży. Co prawda statuę sfinansować ma naród z wolnych datków, to jednak komitet pomnikowy już dziś przebąkuje,  że marszałek i prezydent powinni wykazać szczodrość.

Dlatego zwracam się z uprzejmą prośbą do litościwie nam panujących, aby w coraz ciaśniejszych miastach wydzielili miejsca wolne od pomników i oddali trochę przestrzeni tym, którzy na tytuł bohatera dopiero chcieliby zasłużyć.

Panowie, pozostawcie trochę parku pomiędzy cmentarzami.

—————————————————

Na koniec jak zwykle trochę pomnikowej muzyki. Bach oczywiście.

5 tys. złotych otrzymać ma mężczyzna, którego wizerunek został bezprawnie użyty do reklamy karty kredytowej.

10 tys. złotych otrzymać ma mężczyzna skatowany przez kiboli na meczu ŁKS na oczach policji i ochroniarzy.

14 tys. złotych otrzyma filatelista, któremu 20 lat temu bezprawnie zarekwirowano 24 klasery ze znaczkami, których wartość właściciel szacuje na ponad 10 milionów zł.

30 tys. odszkodowania zapłacił “Fakt”  piosenkarce Dodzie za cykl tekstów o jej życiu intymnym. Piosenkarka żądała 100 tys.

30 tys. odszkodowania od Gościa Niedzielnego otrzyma Alicja Tysiąc za naruszenie dóbr. Tygodnik w ostrych sowach napisał o odszkodowaniu (25 tys. euro) zasądzonym przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości.

40 tys. zł bezzwrotnej pomocy otrzyma każda rodzina zmarłych w katastrofie rzędowego tupolewa

45 tys. zadośćuczynienia otrzymała pacjentka, której dentystka źle założyła szyny po ekstrakcji 2 zębów.

55 tys. za zdjęcia wykonane przez Superexpress w szpitalu dostała Edyta Górniak

70 tys. złotych odszkodowania otrzyma mężczyzna, do którego mieszkania o szóstej rano wkroczyli przez pomyłkę antyterroryści, przy okazji uszkadzając mu kręgosłup.

80 tys.  za zdjęcia z tureckiej plaży opublikowane przez Superexpress otrzyma Justyna Steczkowska

92 tys. zł zadośćuczynienia i odszkodowania otrzyma kobieta , której podczas operacji pozostawiono w brzuchu  opatrunek. Cierpiała przez 4 lata.

100 tys. zapłaci Wprost za nazwanie Isis Gee “transseksualistką”

250 tys. zapłacić ma Fakt małżeństwu Lis za naruszenie dóbr w tekstach o ich życiu prywatnym.

250 tys. otrzyma Marek J. za 4,5 roku bezprawnego aresztu.

300 tys. zł otrzyma Tomasz J. z Gdańska za 4-letni niesłuszny pobyt w areszcie.

750 tys. otrzyma rodzina 9-letniego chłopca, który został inwalidą (niedotlenienie mózgu) podczas operacji wycięcia migdałów

Gdyby wnioski okazały się smutne, zamiast komentarza jak zwykle Bach:

Ponoć grafolog potrafi z zawijasów pisma odczytać różne tajemnice ludzkiej osobowości i stanu ducha. Wiele lat temu dostałem nawet książeczkę, która miała pomagać w łamaniu piśmiennych szyfrów. Po analizie własnego pisma tak się do siebie samego zraziłem, że od tej pory wolę nie mieć z sobą do czynienia.

Dziś większość Europejczyków nie ma tego problemu, bo mało kto używa długopisu. Zamiast pisać wystarczy klepać w plastykowe guziki. Polacy też nie gęsi, więc do piór zniżać się nie będą. Wybierają  klepanie. Wszystko to musi doprowadzać grafologów do rozpaczy.

Z jednym wszak wyjątkiem. Sens życia nadają grafologom policjanci – bodaj jedyna grupa zawodowa, która nie daje wiary wirtualnym nowinkom. Policja piórem stoi.

Co jakiś czas bywam sądzie. Przeglądam akta spraw krwawych, mrocznych a czasem zabawnych. I tak od prawie od 20 lat. Sądowe papiery nieco się w tym czasie zmieniły – na próżno szukać tu niegdysiejszych maszynopisów na przebitkowej bibułce. Zastąpiły je laserowe wydruki na barwionym papierze. Czarno-białe niegdyś fotki z miejsca zbrodni giną dziś  na płytkach CD załączanych do akt.  Coraz częściej do teczki wpina się przesłuchania i wizje lokalne w wersji wideo.
Jedno tylko jest niezmienne – policyjne protokoły. Psia krew, myślę sobie, że policjanci są w uprzywilejowanej pozycji – za kilkaset lat, gdy ludzkość przyłoży szkiełko i oko do wczesnej epoki komputerowej, tylko jedna grupa zawodowa reprezentować będzie naszą cywilizację  na warsztatach grafologów.

Miłość, gniew, zniechęcenie i euforię naszych czasów czytać się będzie z policyjnych bazgrołów.  Z kropek, zawijasów, układu myślnika i wielkości przerw między literami.

Aż się boję pomyśleć, co z tych badań wyjdzie.

Ale cóż, niech się martwią wnuki. Ja mam większe zmartwienie – w morzu tego papierowego chaosu muszę doczytać się kto zabił. Więc jeśli się pomylę, to darujcie, proszę.

——————————–

Na koniec jak zwykle trochę Bacha. Tak brzmią organy w wersji szarpanej:

W czasie, gdy PR-owcy nie krzewią tolerancji, zajmują się walką z tymi,  z którymi im ideologicznie nie po drodze. Ot, tolerancja w wersji postmodernistycznej.

Rozsyłają też  listy. Do maluczkich (w tym do wyżej podpisanego), ale i do wielkich tego świata, na przykład rektora największej uczelni w regionie.

Ostatnio wysmażyli pismo z ostrzeżeniem, że do ataku na gród Kopernika szykuje się kreatura zagrażająca współczesnej cywilizacji w stopniu nie mniejszym niż ibn Laden i Kim Dzong Il razem wzięci. Chodzi o doktora Paula Camerona, człowieka – jak zapewniają chłopaki z  PR – głęboko niekompetentnego, a przy tym ogromnie nietolerancyjnego.
Potwór ów wygłosić miał na wydziale ekonomii wykład: “Ekonomiczne aspekty kryzysu demograficznego”.

Nie znam człowieka, nie licząc wzmianek  autorstwa obrońców tolerancji. Temat wykładu również nie zbiega się z moimi zainteresowaniami, więc na wydział ekonomii się nie wybierałem. Tym niemniej zabiegom panów z PR przyglądałem się z ciekawością, a z jeszcze większym zainteresowaniem - produkcji medialnego echa, jakie walce o tolerancję towarzyszy.

Mgr Przemysław Szczepłocki z PR podzielił się w liście do rektora swoimi “przypuszczeniami”, że wykład Camerona o demografii to “wyłącznie pretekst i próba wykorzystania autorytetu uczelni“. Rektor zadzwonił więc do dziekana ekonomii, a ten zgodę na wykład odwołał.

Nie wiadomo czy przypuszczenie Szczepłockiego było trafne. Być może  rzeczywiście dr Cameron zamierzał opowiadać herezje o tym, że homoseksualizm jest niezdrowy i demograficznie szkodliwy (bo jak wiadomo – nic na ten temat nie wiadomo).  Być może to w ogóle niefajny facet, skoro nie lubią go nawet w Nebraskańskim Towarzystwie Psychologicznym. Być może hochsztapler i ideolog.

Z drugiej strony stopień doktorski przyznała Cameronowi uczelnia nr 45 w rankingu najlepszych na świecie (najlepsza z polskich uczelni jest ok. 300 oczek niżej), i to bynajmniej nie za plagiat (czego mojemu macierzystemu UMK życzę).

Krucjata magistra Szczepłockiego może mieć poważne konsekwencje. Spodziewać się należy, że JM Rektor wykaże się konsekwencją i nie przepuści następnym razem przez progi uczelni Janusza Korwin-Mikkego, który poglądy na temat homoseksualizmu ma podobne do Camerona, a dwa lata wcześniej głosił je bez przeszkód w  tej samej sali na wydziale ekonomii.

Hmmm, a co zrobić z wydziałem teologii, który za nazywanie praktyk homoseksualnych grzechem wpisuje piątki do indeksów,  wydaje dyplomy magisterskie i doktoryzuje? Przecież w dziedzinie homoseksualizmu teologia katolicka mówi z Cameronem jednym głosem.

Działaczka PR Aleksandra Skonieczka uderzyła w wysokie C:

- Wstydzę się za swój uniwersytet, że stawia na niby naukowca, który głosi fałszywe przeświadczenia i mowę nienawiści.

No więc chciałbym się do wstydu pani Oli solidarnie przyłączyć, tyle, że się wstydzę z trochę innego powodu. Tego mianowicie, że  uczelnia, której dyplom trzymam w szafie, łyka bez namysłu poprawność, a krztusi się wolnością.

I to nie za sprawą zomowców, którym ongi rektor zakazywał wstępu na uczelnię, ale za sprawą kilku wojowników tolerancji i kilku PR-owskich chwytów.

Na koniec kanon. Pachelbel w wersji szarpanej, ciągnionej i drapanej.

Według niego media pomagają dziś w pełnym ujawnieniu emocji społecznych, żalu, “wręcz podtrzymują żar emocjonalny”. – I bardzo dobrze. Dlatego, że mówiąc najkrócej, Polacy, żeby mogli wrócić do normalnej pracy, mogli normalnie funkcjonować, muszą się do końca wypłakać. Jeśli media temu sprzyjają albo te łzy wręcz wyciskają, to bardzo dobrze – powiedział Czapiński.

Że co, proszę? Mogę zrozumieć, gdy opinie tego typu wyrażają spece od marketingu. Ale jeśli powtarzają je intelektualiści, trzeba bić na alarm.

Do tej pory żonglerką emocjami zajmowały pisma serwujące  czarno-białą wizję świata w kolorowym druku. Niestety dychotomia „fajni” – „niefajni”  zaczyna być obyczajową normą. Może to budzić grozę, jeśli mediom rzeczywiście przypada w udziale rola trzeciej władzy. Bo rolą mediów jest przekazywanie informacji, a nie psychologiczny szamanizm, choćby w najlepszych intencjach.

Współczuję rodzinom ofiar katastrofy, łza kręci mi się w oku, gdy widzę cierpiącą Martę Kaczyńską przebijającą się przez powódź fleszy. Dziesiątki razy w swojej pracy reporterskiej stykałem się z rodzinami, które utraciły bliskich. Znam skalę tego bólu, choć stojący z boku, nigdy nie będzie w stanie go współodczuwać.

Wielu moich kolegów po fachu przekracza jednak niebezpieczną granicę. Gdy czytam „Największa katastrofa w historii”,  nie rozumiem czy chodzi o marketingowy cynizm, rozwichrzone emocje, czy zwykłą głupotę.

W nurcie „podtrzymywania żaru emocjonalnego” wypowiedział się dziś nawet zastępca redaktora naczelnego Rzeczpospolitej:

Mój 14-letni syn, ubrany w uroczysty harcerski mundur, stoi dziś na warcie podczas mszy św. w Katedrze Polowej Wojska Polskiego. Nigdy nie byłem z niego bardziej dumny.
Tomek już wie, że ani ja, ani on sam nie będziemy w stanie dorównać Prezydentowi w jego patriotyzmie i prawości. Możemy się tylko starać.
Staramy się.

Redaktor Magierowski ma prawo do własnych poglądów, a tym bardziej emocji. Ja zachowuję prawo do niezrozumienia, dlaczego 14-letnie dziecko nie może dorównać prawości prezydenta.

Przedobrzanie ma w Polsce długą tradycję. I niemal zawsze kończy się tak samo.  Nie tylko ze szkodą dla prawdy, ale przede wszystkim dla pamięci.

“Odszedł zasmucony” – odnotował ewangelista.

O tak, trudno pozostawić to, co namacalne i poświecić się temu, co obiecane. Nagminnie się na tym łapię.

“Kto w takim razie może być zbawiony?” – zaniepokoili się apostołowie.

“Po ludzku rozumując jest to niemożliwe, ale z Bogiem możliwe jest wszystko” – odpowiedział im Nauczyciel.

A przy okazji przestrzegł: “Wielu pierwszych będzie ostatnimi, a ostatnich  pierwszymi”.

Po katastrofie w Smoleńsku dostałem dziś SMS z prośbą o modlitwę za zmarłych.  My, protestanci, nie modlimy się o zmarłych, bo nie wierzymy w czyściec (Postanowione ludziom raz umrzeć, a potem sąd Hbr. 9.27). Modlimy się o żywych, dla których każda śmierć jest przestrogą. I pewnie o to, będziemy modlić się jutro w zborze.

Swoją drogą jest w żałobie coś z groteski. Oblewamy się łzami,  gdy inni dochodzą do końca ścieżki, którą i my pędzimy. Już za chwilę będziemy na ich miejscu.

Ostatni?

Pierwsi?

Na początek także Bach, chociaż nie z Pasji. Za to bardzo aktualny:

15. Chorał
”Christus, der uns selig macht”
Chrystus, co nas czyni błogosławionymi,
żadnego zła nie popełnił,
Został za nas w nocy
Niczym złodziej schwytany,
Poprowadził Go bezbożny lud
I fałszywie oskarżył,
Wyśmiany, wyszydzony i opluty,
Jak mówi Pismo.

16a. Ewangelista:
”Da führeten sie Jesum”
Od Kajfasza zaprowadzili Jezusa do pretorium. A było to
wczesnym rankiem. Oni sami
jednak nie weszli do pretorium,
aby się nie skalać, lecz aby móc spożyć Paschę.
Dlatego Piłat wyszedł do nich na zewnątrz i rzekł:

Piłat:
Jaką skargę wnosicie przeciwko temu człowiekowi?

Ewangelista:
W odpowiedzi rzekli do niego:

Uwaga, teraz chóralny majstersztyk. A jednocześnie wstrząsający fragment Ewangelii. Co ciekawe, Pasja Janowa pozostaje w cieniu Pasji wg św. Mateusza m.in. z tego względu, że przypisano jej antysemityzm. Zarzut kuriozalny, zważywszy, że Bach ściśle opiera się na tekście ewangelisty Jana. Cóż, nie wszyscy bywalcy koncertów sięgają po tekst oryginalny. A szkoda

16b. Chór:
”Wäre dieser nicht ein Übeltäter”
Gdyby to nie był złoczyńcą, nie wydawalibyśmy Go tobie.

16c. Ewangelista:
”Da sprach Pilatus zu ihnen”
Piłat więc rzekł do nich:

Piłat:
Weźcie Go wy i osądźcie według swojego prawa!

I znowu niesamowita parta chóru. Tłum staje przed oczami…

Ewangelista:
Odpowiedzieli mu Żydzi:

16d. Chór
”Wir dürfen niemand töten”
Nam nie wolno nikogo zabić.

16e. Ewangelista:
”Auf daß erfüllet würde das Wort”
Tak się miało spełnić słowo
Jezusa, w którym zapowiedział,
jaką śmiercią miał umrzeć.
Wtedy powtórnie wszedł Piłat do pretorium, a przywoławszy
Jezusa rzekł do Niego:

Piłat:
Czy Ty jesteś Królem
żydowskim?

Ewangelista:
Jezus odpowiedział:

Jezus:
Czy to mówisz od siebie, czy też inni powiedzieli ci o Mnie?

Ewangelista:
Piłat odparł:

Piłat:
Czy ja jestem Żydem? Naród
twój i arcykapłani wydali mi
Ciebie. Coś uczynił?

Ewangelista:
Odpowiedział Jezus:

Jezus:
Królestwo moje nie z tego jest świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został
wydany Żydom. Teraz zaś
królestwo moje nie jest stąd.
J. 18:28-36

17. Chorał
”Ach großer König”
Ach wielki Król, wielki przez cały czas,
Jakże mam tę skromną wierność opisać?
żadne ludzkie serce nie może wymyślić,
Jak Ci dziękować.
Nie mogę mymi zmysłami dociec,
Z czym miałbym Jego litość porównać.
Jakże mogę za uczynki Twej miłości,
Swą pracą odpłacić?

18a. Ewangelista:
”Da sprach Pilatus zu ihm”
Piłat zatem powiedział:

Piłat:
A więc jesteś królem?

Ewangelista:
Odpowiedział Jezus:

Jezus:
Tak, jestem Królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu.

Ewangelista
Rzekł do Niego Piłat:

Piłat
Cóż to jest prawda?

Ewangelista
To powiedziawszy wyszedł
powtórnie do żydów i rzekł do
nich:

Piłat
Ja nie znajduję w Nim żadnej
winy.
Jest zaś u was zwyczaj, że na
Paschę uwalniam wam jednego.
Czy zatem chcecie, abym wam
uwolnił Króla żydowskiego?

Ewangelista
Oni zaś powtórnie zawołali:

18b. Chór:
”Nicht diesen, sondern Barrabam”

18c. Ewangelista:
”Barrabas aber war ein Mörder”
A Barabasz był zbrodniarzem.
Wówczas Piłat wziął Jezusa i kazał Go ubiczować.
J. 18,37-19,1

19. Arioso (Bas)
”Betrachte, mein Seel”

Piękna, kontemplacyjna aria. Tu można posłuchać jej w innym wykonaniu Edwarda Grinta

Przypatrz się, mój umyśle, z lękliwą przyjemnością,
Z gorzką radością i uciskiem serca,
Najwyższemu dobru w bólu Jezusa,
Jak przez kolce, co tak Go kłują,
Jak kwitną niebieskie pierwiosnki;
Możesz wiele słodkich owoców, z Jego piołunu zerwać,
Na Niego bez przerwy spoglądając.

20. Aria (Tenor)
”Erwäge, wie sein blutgefärbter Rücken”
Rozważ, jak Jego zakrwawione Plecy
One w każdym kawałku
Wprost do nieba prowadzą!

21a. Ewangelista:
”Und die Kriegsknechte flochten eine Krone”
A żołnierze uplótłszy koronę z
cierni, włożyli Mu ją na głowę i okryli Go płaszczem
purpurowym.
Potem podchodzili do Niego i
mówili:

A teraz szydercze pokłony. Wsłuchajmy się w partie obojów i fletów. Te detale ulatują w wielkich składach, dlatego trudno nie przychylić się do twierdzenia, że Bach pisał Pasję mając na uwadze minimalny skład, ledwie podwójne głosy.

21b. Chór:
“Sei gegrüßet, lieber Judenkönig“

21c. Ewangelista:
“Und gaben ihm Backenstreiche“
I policzkowali Go.
A Piłat ponownie wyszedł na
zewnątrz i przemówił do nich:

Piłat:
Oto wyprowadzam Go do was na zewnątrz, abyście poznali, że ja nie znajduję w Nim żadnej winy.

Ewangelista:
Jezus więc wyszedł na zewnątrz, w
koronie cierniowej i płaszczu
purpurowym. Piłat rzekł do
nich:

Piłat:
Oto człowiek.

Ewangelista:
Gdy Go ujrzeli arcykapłani i
słudzy, zawołali:

21d. Chór
“Kreuzige, kreuzige“
Ukrzyżuj! Ukrzyżuj!

21e. Ewangelista:
”Pilatus sprach zu ihnen”
Rzekł do nich Piłat:

Piłat
Weźcie Go i sami ukrzyżujcie!
Ja bowiem nie znajduję w Nim
Winy.

Ewangelista
Odpowiedzieli mu Żydzi:

Bachowska specjalność. Fuga:

21f. Chór:
”Wir haben ein Gesetz”
My mamy Prawo, a według
Prawa powinien On umrzeć, bo
sam siebie uczynił Synem
Bożym.

21g. Ewangelista:
”Da Pilatus das Wort hörtete”
Gdy Piłat usłyszał te słowa, uląkł się jeszcze bardziej.
Wszedł znów do pretorium i
zapytał Jezusa:

Piłat
Skąd Ty jesteś?

Ewangelista
Jezus jednak nie dał mu
odpowiedzi.
Rzekł więc Piłat do Niego:

Piłat
Nie chcesz mówić ze mną? Czy nie wiesz, że mam władzę
uwolnić Ciebie i mam władzę
Ciebie ukrzyżować?

Ewangelista
Jezus mu odpowiedział:

Jezus
Nie miałbyś żadnej władzy nade Mną, gdyby ci jej nie dano z góry. Dlatego większy grzech ma ten, który Mnie wydał tobie.

Ewangelista
Odtąd Piłat usiłował Go uwolnić
J. 19,2-12

Ten wyciszający chorał jest znaną słuchaczom pieśnią kościelną. Trzeba pamiętać, że Pasja była częścią luterańskiego nabożeństwa z kazaniem umieszczonym pomiędzy dwoma częściami Pasji.

22. Chorał:
”Durch dein Gefngnis, Gottes Sohn”
Przez więzienie, Syn Boga.
Przyniósł nam wolność,
Karcer stał się Tronem

Łaski, Miastem wolności wszystkich pobożnych;
Gdybyś nie przełamał niewoli,
Musiałaby nasza niewola być wieczną.

23a. Ewangelista:
“Die Juden aber schrieen und
sprachen“
Żydzi jednak zawołali:

23b. Chór:
Jeżeli Go uwolnisz, nie jesteś
przyjacielem Cezara. Każdy, kto się czyni królem, sprzeciwia się Cezarowi.

23c. Ewangelista
”Da Pilatus das Wort hörete”
Gdy więc Piłat usłyszał te słowa, wyprowadził Jezusa na zewnątrz i zasiadł na trybunale, na miejscu zwanym Lithostrotos,
po hebrajsku Gabbata.
Był to dzień przygotowania
Paschy, około godziny szóstej. I rzekł do Żydów:

Piłat
Oto król wasz!

Ewangelista
A oni krzyczeli:

Majstersztyk. Dzikie ujadanie tłumu. Bach osiągnął je stosując krótkie nuty – szesnastki.

23d. Chór:
“Weg, weg mit dem, kreuzige ihn!“
Precz! Precz! Ukrzyżuj Go!

23e. Ewangelista:
”Spricht Pilatus zu ihnen”
Piłat rzekł do nich:

Piłat:
Czyż króla waszego mam
ukrzyżować?

Ewangelista:
Odpowiedzieli arcykapłani:

23f. Chór:
“Wir haben keinen König“
Poza Cezarem nie mamy króla.

23g. Ewangelista:
”Da überantwortete er ihn”
Wtedy więc wydał Go im, aby Go ukrzyżowano.
Zabrali zatem Jezusa. A On sam dźwigając krzyż wyszedł na miejsce zwane Miejscem
Czaszki, które po hebrajsku
nazywa się Golgota.

J. 19,12-17
Click here to view the embedded video.

Duchy pędzące na Golgotę. Ta dynamika! U Harnoncurta jeszcze większa. A tu linia melodyczna na klawiszach. Równie piękna.

24. Aria (Bas) i chór
”Eilt, ihr angefochtnen Seelen”
Spieszcie, wy pobite duchy.
Wyjdźcie z waszymi jarami męki, Spieszcie

Chór:
- Dokąd?

Bas:
Na Golgotę!
Weźcie skrzydła wiary,
Lećcie
Chór:
- Dokąd?

Bas:
Na wzgórze krzyża.
Wasze szczęście tam wykwita.

25a. Ewangelista:
”Allda kreuzigten sie ihn”
Tam Go ukrzyżowano, a z Nim
dwóch innych, z jednej i drugiej strony, pośrodku zaś Jezusa.
Wypisał też Piłat tytuł winy i kazał go umieścić na krzyżu. A było napisane: “Jezus Nazarejczyk,
Król Żydowski”.
Ten napis czytało wielu Żydów, ponieważ miejsce, gdzie ukrzyżowano Jezusa, było blisko miasta. A było napisane w języku hebrajskim, łacińskim i greckim.
Arcykapłani żydowscy mówili do Piłata:

25b. Chór:
”Schreibe nicht: der Juden König”

25c. Ewangelista:
”Pilatus antwortet”
Odparł Piłat:

Piłat:
Com napisał, napisałem.
J. 19:18-22

26. Chorał
”In meines Herzens Grunde”
W głębi mego serca
Samo Twe Imię i Krzyż
Iskrzy w każdym czasie, o każdej godzinie,
Przez nie potrafię się radować.
Zajaśniał dla mnie obraz
Aby pocieszyć mnie w mym nieszczęściu,
Jak Ty, Panie Chryste, tak łagodnie
Wykrwawiłeś się na śmierć.

27a. Ewangelista:
”Die Kriegsknechte aber”
Żołnierze zaś, gdy ukrzyżowali
Jezusa, wzięli Jego szaty i
podzielili na cztery części, dla
każdego żołnierza po części;
wzięli także tunikę. Tunika zaś
nie była szyta, ale cała tkana od
góry do dołu.
Mówili więc między sobą:

I znowu niesamowity chór.  Posłuchajcie  grzechotania kości. Tutaj w wersji chyba jeszcze lepszej niż japońska.

27b. Chór:
”Lasset uns den nicht zerteilen”
Nie rozdzierajmy jej, ale rzućmy o nią losy, do kogo ma należeć.

27c. Ewangelista:
”Auf daß erfüllet würde die
Schrift”
Tak się miały wypełnić słowa
Pisma: Podzieliliście między
siebie szaty, a los rzucili o moją suknię. To właśnie czynili
żołnierze.
A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria
Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki:

Jezus:
Niewiasto, oto syn Twój.

Ewangelista
Następnie rzekł do ucznia:

Jezus
Oto Matka twoja.
J. 19,23-27

28. Chorał
”Er nahm alles wohl in acht”
On wszystko wykonał dobrze
W swej ostatniej godzinie,
Swojej Matce z rozwagą,
Wyznaczył opiekuna.
O człowiecze, czyń słusznie,
Boga kochaj i ludzi,
Umieraj bez żadnego żalu,
I się nie smuć.

29. Ewangelista:
Und von Stund an nahm sie der
Jünger
I od tej godziny uczeń wziął Ją do
siebie.
Potem Jezus świadom, że już się
Wszystko dokonało, aby się
wypełniło Pismo, rzekł:

Jezus:
Pragnę

Ewangelista
Stało tam naczynie pełne octu.
Nałożono więc na hizop gąbkę
pełną octu i do ust Mu podano.
A gdy Jezus skosztował octu,
rzekł:
Jezus
Wykonało się!
J. 19,27-30

30. Aria (Alt)

Aria podzielona na dwie części.  Najpierw bezbrzeżny smutek z towarzyszeniem violi da gamba, a później tryumf Bohatera Judy.
Es ist vollbracht
Wykonało się!
O pociecho dla chorych dusz;
Noc żałoby
Pozwól mi zliczyć ostatnie godziny.
Bohater Judy zwyciężył z siłą
I zakończył walkę.
Wykonało się.

Ta sama aria w innym wykonaniu. BARDZO ciekawym

31. Ewangelista:
Und neiget das Haupt
I skłoniwszy głowę oddał ducha.
J. 19,30

32. Aria (Bas) i chór
Mein teuer Heiland
Mój drogi Zbawco, pozwolisz, że zapytam,
Czy odkąd zniosłeś krzyż
I sam powiedziałeś: Wykonało się!
Czy uczyniłeś mnie wolnym od śmierci?
Czy mogę przez Twój ból i śmierć
Otrzymać Królestwo Niebieskie?
Czy zbawiony został świat?
Nie możesz wszakże przez ból mówić,
Ale skłoń tylko głowę
I milcząco wypowiedz: Tak!

I chór:
Jezu, który byłeś martwy,
Żyjesz teraz bez końca,
W ostatecznej nędzy śmierci
Donikąd się nie zwrócę,
Tylko do Ciebie, co za mnie pokutowałeś.
O mój oddany Panie!
Daj mi tylko to co uzyskałeś,
Więcej niczego nie pragnę.

33. Ewangelista:
Und siehe da, der Vorhang im
Tempel zerriß
A oto zasłona przybytku rozdarła
się na dwoje z góry na dół;
ziemia zadrżała i skały zaczęły
pękać.
Groby się otworzyły i wiele ciał
świętych, którzy umarli,
powstało.
Mt 27,51-52

Rozdarcia zasłony w świątyni też nie ma w Ewangelii Jana, Bach zapożycza więc ten wątek z Mateusza.

34. Arioso (Tenor)
Mein Herz, in dem die ganze Welt
Moje serce, podczas gdy cały świat
Z cierpiącym Jezusem również cierpi,
Słońce oblekło się w żałobę.
Zasłona rozdarła się, skały pękały,
Ziemia trzęsła się, groby się rozstąpiły,
Skoro sam Stwórca umarł:
A co ty samo zrobisz?

35. Aria (Sopran)
Zerfließse, mein Herze
Rozpłyń się, me serce, w potokach łez
Dla chwały Najwyższego.
Opowiedz światu i niebu swą nędzę,
Bo Jezus umarł!

36. Ewangelista:
Die Juden aber, dieweil es
Rüsttag war
Ponieważ był to dzień
Przygotowania, aby zatem ciała
nie pozostawały na krzyżu w
szabat – ów bowiem dzień
szabatu był wielkim świętem -
Żydzi prosili Piłata, by
Ukrzyżowanym połamano
golenie i usunięto ich ciała.
Przyszli więc żołnierze i połamali
Golenie tak pierwszemu, jak i
drugiemu, którzy z Nim byli
ukrzyżowani.
Lecz gdy podeszli do Jezusa i
zobaczyli, że już umarł, nie
łamali Mu goleni,
tylko jeden z żołnierzy włócznią
przebił Mu bok i natychmiast
wypłynęła krew i woda.
Zaświadczył to ten, który widział,
mówi prawdę, abyście i wy
wierzyli.
Stało się to bowiem, aby się
wypełniło Pismo: Kość jego nie
będzie złamana.
I znowu na innym miejscu mówi
Pismo: Będą patrzeć na Tego,
którego przebili.
J. 19,31-37

37. Chorał:
O hilf, Christe, Gottes Sohn
Pomóż, Chryste, Synu Boga,
Przez swe gorzkie cierpienie,
Byśmy zawsze byli Ci poddani
Od przywar stronili,
Twoją śmierć i jej przyczynę
Płodnie rozważali,
Przeto, jak bardzo bylibyśmy biedni i słabi,
Składaliśmy byśmy Ci ofiarę dziękczynną.

38. Ewangelista:
Darnach bat Pilatum Joseph von
Arimathia
Potem Józef z Arymatei, który był
Uczniem Jezusa, lecz ukrytym z
obawy przed Żydami, poprosił
Piłata, by mógł zabrać ciało
Jezusa. A Piłat zezwolił.
Poszedł więc i zabrał Jego ciało.
Przybyli również i Nikodem, ten,
który po raz pierwszy przyszedł
do Jezusa w nocy, i przyniósł
około stu funtów mieszaniny
mirry i aloesu.
Zabrali więc ciało Jezusa i
obwiązali je w płótna razem z
wonnościami, stosownie do
żydowskiego sposobu
grzebania.
A na miejscu, gdzie Go
ukrzyżowano, był ogród, w
ogrodzie zaś nowy grób, w
którym jeszcze nie złożono
nikogo.
Tam to więc, ze względu na
żydowski dzień Przygotowania,
złożono Jezusa, bo grób
znajdował się w pobliżu.
J. 19,38-42

Teraz chyba najwspanialszy fragment tej Pasji. Niby pieśń pogrzebowa, a prawie kołysanka. Bach dokładnie poznał ten czas śmierci – pochował dziesięcioro swoich dzieci.

Tu, nad grobem, każe śpiewać chórowi kołysankę, melodię której przecież nie śpiewa się umarłemu, ale Temu, który ma się obudzić…

39. Chór
Ruht wohl, ihr heiligen Gebeine
Spoczywajcie w spokoju, Wy święte kości,
Których już nie będę opłakiwać,
Spoczywajcie w spokoju i przywiedźcie mnie także do spoczynku.
Grób, który Was zamyka
I więcej żadnego nieszczęścia nie obejmie,
Otwiera dla mnie niebo i zamyka piekło.

40. Chorał
Ach Herr, laß dein lieb Engelein
Ach Panie, ześlij swego kochanego anioła
U samego kresu mej duszy
By mnie przeniósł na łono Abrahama,
Ciało w swym sennym pokoju
Było łagodnie, bez męki i bólu,
Spoczęło aż do Dnia Sądu!
Następnie zbudź mnie ze śmierci,
Aby moje oczy Cię ujrzały
W całej radości, o Synu Boga,
Mój Zbawco i Tronie łaski!
Panie Jezu, wysłuchaj mnie,
Będę wychwalał Cię wiecznie!

Tyle od Bacha. Reszta jest w Biblii.

Instrukcja obsługi.

Poniżej znajdziecie kompletny tekst Pasji (podzielony na dwie części). Każdy z filmików to fragment odpowiadający zamieszczonemu wyżej tekstowi.

Pasję wykonuje wspaniały japoński (!) zespół Bach Collegium Japan. Dyryguje Masaaki Suzuki.

Gdzieniegdzie umieściłem linki do alternatywnych wykonań.

Niebieską czcionką naniosłem swoje uwagi.

Mamy rok 1723. Bach pojawia się w Lipsku, aby objąć funkcję kantora w luterańskim kościele św. Tomasza. Rada miasta (bo to rada obsadzała stanowiska kościelne) wspiera kandydaturę Jana Sebastiana jednogłośnie jednocześnie zrzucając mu na głowę mnóstwo obowiązków.

Oprócz komponowania kantaty na każdą niedzielę (!), gry na ślubach, pogrzebach itp. ma nasz kantor uczyć w miejscowej szkole śpiewu, gry na instrumentach a nawet łaciny. Wszystko to za 700 talarów miesięcznie.

Z miasta nie wolno mu wyjeżdżać bez zgody starosty, szacunek dla mądrości radnych jest wpisany w kontrakt. Aby otrzymać posadę Bach musi jeszcze zdać egzamin teologiczny, co przychodzi mu – jako człowiekowi głębokiej wiary – bez większego trudu.

Bach też ma swoje żądania – życzy sobie, aby rada wyremontowała 50-letni klawesyn, który dano mu do dyspozycji. Pierwszym dziełem, które Bach zaprezentuje w Lipsku jest właśnie świeżo napisana Pasja.

Dla Bacha nie jest to tylko kolejny utwór napisany na zamówienie. Nie bez powodu każdy rękopis sygnuje SDG – “Soli Deo Gloria” (“Tylko Bogu Chwała”).

1 Chór

Początek. Dźwięk faluje jak wzburzone morze. Czuć wzbierającą grozę, słychać kroki oprawców, którzy zmierzaja w stronę ogrodu Getsemane.

”Herr, unser Herrscher”

Panie, nasz Władco, którego sława
świetna jest we wszystkich krajach!
Ukaż nam przez Swoją Mękę,
że Ty, jest prawym Synem Boga,
Przez cały czas, nawet w największym upadku,
Będziesz wychwalany.

Co ciekawe, nie jest to oryginalny początek Pasji Janowej. W wersji z 1723 roku Pasję otwiera równie piękna fantazja chorałowa “O Mesch bewein’ dein’ Suende gross” włączona z kolei później do Pasji wg św. Mateusza (zamyka pierwszą część).

2a. Ewangelista:

”Jesus ging mit seinen Jüngern”

To powiedziawszy Jezus wyszedł z
uczniami swymi za potok
Cedron. Był tam ogród, do
którego wszedł On i Jego
uczniowie.
Także i Judasz, który Go wydał
znał to miejsce, bo Jezus i
uczniowie Jego często się tam
gromadzili.
Judasz, otrzymawszy kohortę oraz
strażników od arcykapłanów i
faryzeuszów, przybył tam z
latarniami, pochodniami i
bronią.
A Jezus wiedząc o wszystkim, co
miało na Niego przyjść, wyszedł
naprzeciw i rzekł do nich:

Jezus:

Ewangelista:
Odpowiedzieli mu:

2b. Chór
”Jesum von Nazareth”
.

2c. Ewangelista:
”Jesus spricht zu ihnen”

Rzekł do nich Jezus:

Jezus:
.
Ewangelista:
Również i Judasz, który Go wydał, stał między nimi.
Skoro więc rzekł do nich: “Ja
Jestem”, cofnęli się i upadli na
ziemie.
Powtórnie ich zapytał:

Jezus:

Ewangelista:
Oni zaś odpowiedzieli

2d. Chór
”Jesum von Nazareth”
.

2e. Ewangelista:
”Jesus antwortete”

Jezus odrzekł:

Jezus:

J 18:1-8

Pasja Janowa jest dość surowym, “reporterskim” zapisem dynamicznych wydarzeń. Dlatego Bach przerywa tę akcję chorałami i ariami. Fragmenty te pozwalają na wyciszenie i medytację.

3. Chorał
”O große Lieb”

O wielka miłości, o miłości bez miary,
Która Cię przywiodła na tą drogę męki!
Żyję na świecie wśród rozkoszy i radości,
A Ty musisz cierpieć!

Tu chorał w innym wykonaniu.

4. Ewangelista
”Auf daß das Wort erfüllet würde”

Stało się tak, aby się wypełniło
słowo, które wypowiedział:
“Nie utraciłem żadnego z tych,
których Mi dałeś”.
Wówczas Szymon Piotr, mając
przy sobie miecz, dobył go,
uderzył sługę arcykapłana i
odciął mu prawe ucho. A słudze było na imię Malchos.
Na to odrzekł Jezus do Piotra:

Jezus:
J 18:9-10

5. Chorał
”Dein Will gescheh, Herr Gott, zugleich”

Twoja wola spełnia się, Panie Boże,
Tak na ziemi jak i w Królestwie Niebieskim;
Daj nam cierpliwość w czasie cierpienia,
Posłuszeństwo w miłości i cierpieniu,
Broń i prowadź wszystkie ciało i krew,
Aby spełniały wciąż Twą wolę.

6. Ewangelista:
”Die Schar aber und der
Oberhauptmann”

Wówczas kohorta oraz trybun
razem ze strażnikami
żydowskimi pojmali Jezusa,
związali Go
i zaprowadzili najpierw do
Annasza. Był on bowiem
teściem Kajfasza, który owego
roku pełnił urząd arcykapłański.
Właśnie Kajfasz poradził żydom, że warto aby jeden człowiek zginął za naród.
J 18:12-14

7. Aria (Alt)
”Von den Stricken meiner Sünden”

By zdjąć pęta moich grzechów
Które mnie wiążą,
Związano Mego Zbawcę.
Ze wszystkich guzów grzechów
Pragnie mnie On uleczyć,
Przeto nosi On rany.

Ta sama aria altowa, tylko głos – jak u Bacha – chłopięcy

8. Ewangelista:
”Simon Petrus aber folgete Jesu Nach”
A szedł za Jezusem Szymon Piotr razem z innym uczniem.
J. 18:15

Lekka, niemal radosna aria sopranowa to śpiew duszy, która chce podążać za cierpiącym Jezusem. Jest w tej lekkości dawka ironii. Wybaczcie jej, bo nie wie, co czyni :-\

9. Aria (Sopran)
”Ich folge dir gleichfalls”

Podążę za Tobą również radosnymi krokami
I nie opuszczę Cię,
Moje życie, moje światło.
Powezmę bieg
I nie przestraszę się,
Byś sam mnie prowadził,
Popychał, prosił.

Tu chłopięcy sopran śpiewa tę samą arię. Tak to mogło brzmieć u Bacha.

10. Ewangelista:
”Derselbige Jünger”

Uczeń był znany arcykapłanowi i
dlatego wszedł za Jezusem na
dziedziniec arcykapłana,
podczas gdy Piotr zatrzymał się
przed bramą na zewnątrz.
Wszedł więc ów drugi uczeń,
znany arcykapłanowi, pomówił
z odźwierną i wprowadził
Piotra do środka.
A służąca odźwierna rzekła do
Piotra:

Służąca:

Ewangelista:
On odpowiedział:

Piotr:

Ewangelista:
A ponieważ było zimno, strażnicy i słudzy rozpaliwszy ognisko stali przy nim i grzali się. Wśród nich stał także i Piotr i grzał się.
Arcykapłan więc zapytał Jezusa o Jego uczniów i Jego naukę. Jezus
mu odpowiedział:

Jezus:

Ewangelista:
Gdy to powiedział, jeden ze sług obok stojących spoliczkował
Jezusa, mówiąc

Sługa:

Ewangelista:
Odrzekł mu Jezus:

Jezus:
J. 18:15(c.d.)-23

11. Chorał
”Wer hat dich so geschlagen”

Kto Cię uderzył,
Mój Zbawco i plagami Cię
Tak źle potraktował?
Nie jesteś przecież grzesznikiem,
Jak my i nasze dzieci,
Nie znasz zbrodni.
Ja, ja i moje grzechy,
Których tyle znaleźć można co ziarenek
Piasku nad morzem,
To one wywołały
Nędzę, która Cię uderza,
I zasmuca katuszami.

12a. Ewangelista:
”Und Hannas sandte ihn
Gebunden”

Następnie Annasz wysłał Go
Związanego do arcykapłana
Kajfasza. A Szymon Piotr stał i grzał się.
Powiedzieli wówczas do niego:

Wspaniały fragment – sypiące się zewsząd natrętne pytania, a może po prostu paranoiczny lęk Piotra?

12b. Chór
“Bist du nicht seiner Jünger
einer?“

Rozpaczający Piotr. Niezwykle sugestywny Gerd Tuerk w roli  Ewangelisty. Recytatyw, który przechodzi w arię. Ciekawostka: tego epizodu nie ma w Ewangelii Jana. Bach włączył jednak fragmenty z Mateusza. Za takie manipulowanie tekstem biblijnym został skarcony przez Radę Miasta i przy kolejnym wystawieniu musiał usunąć te fragmenty. Wróci jednak do nich przy kolejnych wystawieniach dzieła.

12c. Ewangelista:
”Er leugnete aber und sprach”

On zaprzeczył mówiąc:

Piotr:

Ewangelista:
Jeden ze sług arcykapłana, krewny tego, któremu Piotr odciął ucho, rzekł:

Sługa:

Ewangelista:
Piotr znowu zaprzeczył i natychmiast kogut zapiał.
J. 18:24-27

Wspomniał Piotr na słowo Jezusa, który mu powiedział [...].
Wyszedł na zewnątrz i gorzko
zapłakał.
Mt 26:75

13. Aria (Tenor)
”Ach, mein Sinn”

Ach, mój umyśle,
Gdzie się w końcu znajdę,
Gdzie się pokrzepię?
Pozostać tutaj,
Albo też odejść
Za gór i pagórków grzbiety?
Na tym świecie nie ma rady,
A w sercu
Pozostaje ból
Moich zbrodni,
Skoro sługa wyparł się Pana.

Ta sama aria w innym wykonaniu – można śledzić przy okazji oryginalny zapis nutowy.

14. Chorał
”Petrus, der nicht denkt zurück”

Piotr, co nie przypomniał sobie,
Wspomnień swego Boga,
Ten przy pierwszym spojrzeniu
Gorzko zapłakał:
Jezu, spójrz na mnie,
Gdy nie będę pokutował;
Gdy uczynię zło,
Porusz me sumienie.

CDN