Mam takie pytanie. Czym właściwie różni się sport wyczynowy od innych gałęzi przemysłu?

Sport jak każdy inny, a miły dla ucha

Click here to view the embedded video.

Przy okazji olimpiady okazało się, że uprawianie np. narciarstwa biegowego wyniszcza organizm bardziej niż praca przy azbeście. Prawie cała czołówka światowa choruje na astmę i musi brać leki.

Pan profesor od astmy wyjaśnia na łamach gazety, że to nic dziwnego, bo jak się intensywnie biega na śniegu, to sam się człowiek prosi o chorobę. Coś w tym jest.

Saneczkarz z Gruzji ginie, bo tor wytyczono w taki sposób, aby mroził nie tylko lód, ale i krew w żyłach widzów, których wyobraźnię ukształtowały gry komputerowe.

Zawodowym siatkarzom trzaskają stawy, bokserom kora mózgowa, a odsetek urazów w piłce nożnej przewyższa najbardziej urazowy zawód niesportowy – rolnictwo (tak, tak, żywot górnika to w porównaniu z dolą rolnika sielanka).

Aby szoł się kręcił niezbędne są oczywiście wysokie technologie. Żaden Gruzin nie wygra w rywalizacji bobslejowej, bo o maszynie z superpłozami, jaką przygotowali inżynierowie z Niemiec może tylko pomarzyć. O nowoczesnym koksie zresztą również. W tym względzie olimpiada przypomina wystawę Expo.

Więc pytam tylko po jakie licho cały ten sport? Dlaczego minister zdrowia nie protestuje, gdy minister sportu usiłuje przerobić dzieci na astmatyków i inwalidów? I to jeszcze za pieniądze podatników.

Ostatnie wydarzenia potwierdzają, że warto przemianować resort sportu na ministerstwo hazardu i szołbiznesu.

Uwaga! Sport!

Click here to view the embedded video.

Żeby nie było. Kolega Władek, który od czasu do czasu odpyskowuje mi na tym blogu, opowiadał o przyjemności biegania, które wprawia go niemal w stan kontemplacyjny. No więc na widok takich sportowców wykonuję zamaszysty ukłon (na taki wysiłek fizyczny jeszcze mnie stać).

Natomiast pośród  sportowców zimowych kibicuję wyłącznie curlingowcom. Jeśli pani w szóstym miesiącu ciąży występuje w ekipie olimpijskiej, to i może ja mam szansę.

PS. A tak na marginesie – terminologia sportowa pojawia się kilka razy w Biblii, za każdym razem za sprawą apostoła Pawła, który napomyka również  o konieczności gry zgodnie z zasadami.

Internet to ponoć okno na świat, tak jak niegdyś telewizor. No więc otwieram to okno, a tu smog bucha do pokoju…

Pewna opiniotwórcza gazeta pyta panią, która ma długie paznokcie i opinię na każdy temat, o Katyń.

Pewien duży portal zleca badania socjologiczne pytając która marka samochodu kojarzy się społeczeństwu z uprawianiem miłości.

Jeden pan postanowił pobić rekord w długości gry na fortepianie.

Z kolei pewien poważny kraj będzie zmieniał wizerunek Chopina.

O pani z długimi paznokciami nie będę gadał, bo nie czuje się kompetentny, a i w motoryzacji mam doświadczenie raczej niewielkie. Z panem od rekordu fortepianowego solidaryzuję się w bezsenności. Ale ten Chopin. Właśnie, ten Chopin…

Cała Polska świętuje rocznicę urodzin  kompozytora. To dla społeczeństwa dobry moment, bo w takich momentach minister otwiera kuferek ze skarbem i rzuca w gawiedź dukatami. A w kuferku całkiem dużo – jakieś 50 milionów, nie licząc dukatów samorządowych.

Na okoliczność Chopina nikt przecież nie będzie szczędził. No więc powstają tuziny różnych programów, które łączy jedno hasło – zmiana wizerunku. Będziemy pokazywać Chopina na maxa, na luzie, odjechanego, z cool muzyką. Żadne tam dostojne, patetyczne plumkanie – Chopin w dresiku, z empetrójką na uszach.

Występowałbym wbrew narodowym interesom podważając sensowność rocznicy, która sławi Polskę na świecie. Mam tylko jedną sugestię – żeby oddzielić markę Chopin od boguducha winnego człowieka.

Tę markę jest nam Chopin winny. Wszak na polskiej pszenicy urósł i z polskiej piersi pił. Ale pierś piersią, a muzyka muzyką.

Bo Chopin do tego liftingu ma sie nijak. Wbrew temu, co chcieliby fachowcy od marketingu, ani on na luzie, ani na maxa. Ani w dresie.

Kilka faktów.

Imię: Fryderyk

Nazwisko: Chopin

Cechy charakterystyczne: mizernej postawy, o wydatnym nosie i bladej cerze, chorowity

Osobowość: neurasteniczna, chwiejna, raczej wycofana, egocentryczna

Poczucie humoru: wyrafinowane, inteligentne, nienachalne

Gust: wytworny, wielbiciel pięknych przedmiotów i eleganckich ubrań

Stan cywilny: kawaler, od czasu do czasu w towarzystwie konkubiny, jeśli ta akurat nie zasmakowała w innym geniuszu z artystycznego parnasu

Muzyk: czarujący, ale rzadko dający się namówić na grę w towarzystwie, nie lubiący wielkich sal koncertowych, wydający ze swojego pleyela dźwięki irytująco ciche

Panie Ministrze od Chopina,

proszę wybaczyć, ale cała ta zadyma z cool-Chopinem to akt zbiorowej  hipokryzji, promowanie kogoś, kto nigdy nie istniał.

Co więcej, jeśli się komuś wydaje, że w ten sposób wywoła serc poruszenie wśród młodych, to może się srodze zawieść. Bo muzyka Chopina ma tyle wspólnego z naszymi czasami, co pan pianista z księgi Guinessa z Kunst der Fuge.

Chopin to gra na półcieniach, lekkich muśnięciach i efemerycznych emocjach. Kompletnie to niekompatybilne z naszymi czasami, w których się żyje na maxa i z przytupem.  I wcale tu nie zamierzam udowadniać, że muśnięcia są od przytupu moralnie słuszniejsze, ale  z innej bajki pochodzą.

Więc jeśli Pan Minister chciałby skutecznie zbliżyć młodego człowieka do Chopina, to dresik na plakacie nie jest najlepszą metodą. Już bardziej wódka z chopinowskim logo. Niech każda epok bierze z Chopina to, czego jej najbardziej potrzeba.

Click here to view the embedded video.

]]> http://willma.redblog.pomorska.pl/2010/02/12/chopin-czyli-wyluzuj-albo-sie-napij/feed/ 1 Adam Willma http://willma.redblog.pomorska.pl/2010/01/25/auschwitz-nie-istnial/ http://willma.redblog.pomorska.pl/2010/01/25/auschwitz-nie-istnial/#comments Mon, 25 Jan 2010 13:08:24 +0000 barokblog http://willma.redblog.pomorska.pl/?p=296 …a ściślej mówiąc – nie istniał  jeden KL Auschwitz.

Auschwitz I z lotu ptaka

Z symbolami jest problem, bo to co symboliczne, niekoniecznie jest najbliższe faktom.

Auschwitz jest symbolem dla wszystkich, tyle że wielu miałoby problem z określeniem – czego symbolem?

Gdybym miał czerpać wiedzę wyłącznie z podręczników szkolnych, nie byłbym w stanie wyrobić sobie opinii w tej sprawie.  Po raz kolejny mętlik ów dał o sobie znać podczas dyskusji o napis nad bramą Auschwitz.

Po wyzwoleniu

Ostre w tonie oświadczenie w tej sprawie wydały władze Izraela i największe organizacje żydowskie.  Paradoks polega na tym, że napis nad bramą wykonali polscy więźniowie, a tzw. “obóz macierzysty” Auschwitz I był obozem, w którym więźniowie żydowscy stanowili mniejszość.

Nie był też Auschwitz I typowym obozem zagłady, ale podobnie jak Dachau,  obozem koncentracyjnym, miejscem morderczej pracy i licznych egzekucji  w których uśmiercono  dziesiątki tysięcy więźniów.

Nie umniejszając tragedii więźniów Auschwitz, trzeba pamiętać, że tego typu jednostek było na terenie III Rzeszy kilkadziesiąt.  Choć skala barbarzyństwa, do jakiego dochodziło w tych miejscach była porównywalna z Auschwitz, to większość nazwy tych miejscowości nie mówi statystycznemu Polakowi (i Europejczykowi) nic.

Auschwitz II czyli Birkenau było zupełnie innym zjawiskiem. Na polach pod Brzezinką umieszczono  gigantyczną przetwórnię do  zamienianie ludzi w popiół.  Tu kierowano miedzy innymi transporty z Żydów z Węgier. Całe wsie i miasteczka gazowano w nowoczesnych krematoriach i spalano przy pomocy  fachowo zbudowanych urządzeń. To właśnie Birkenau było obozem zagłady, takim jak Bełżec, Chełmno nad Nerem i Treblinka.

Selekcja

Ale to też nie takie proste. Otóż 140-hektarowy obszar Birkenau podzielony było na  sektory. Druty dzielące te obszary były często granicami różnych światów. Obok fabryki zagłady Żydów rozgrywały się inne dramaty, dla których trudno – oprócz  miejsca – znaleźć wspólny mianownik.

Czym innym był sektor dla więźniów z powstania warszawskiego, czym innym (daleko bardziej makabrycznym) sektor cygański czy sektor jeńców rosyjskich (to na nich zresztą, jeszcze w Auschwitz I przeprowadzono pierwszy eksperyment z użyciem Cyklunu B). Czym innym była Kanada, czym innym Sonderkommando.  Czym innym był sektor dla więźniów z Terezina…

Ludzie, którzy przeżyli Auschwitz, wyszli z obozu różnymi doświadczeniami. Nie zawsze rozumieli kompanów z sąsiedniego sektora, często nie  ocalili dla nich szacunku, skupieni na codzienności swojego baraku.  Nie zawsze doświadczenie tragedii wyzwalało refleksję.

Załoga KL Auschwitz podczas wypoczynku

Dziesięć lat temu przeprowadziłem serię wywiadów z byłymi więźniami Auschwitz, którzy osiedli w Bydgoszczy, Toruniu, Inowrocławiu i sąsiednich miescowościach . Miała z tego powstać większa publikacja. Taśmy z nagraniami leżą do dziś, nie mogę się przemóc, żeby do nich wrócić. Nie ze względu na nadwrażliwość  – przestudiowałem setki relacji obozowych.  Otóż z wywiadów, które przeprowadziłem aż kłuje w uszy niezrozumienie dla cudzej tragedii, surowość i bezwzględność ocen. Wyrządziłbym krzywdę moim rozmówcom publikując rozmowy w dosłownej, nieupiększonej wersji, a retuszować historii nie mam zamiaru.

Ten brak zrozumienia daje o sobie znać do dziś. Zarówno po polskiej, jak i po żydowskiej stronie. Temat  Auschwitz dzieli dziś potomków tak samo, jak druty dzieliły ich dziadków.

Naiwnymi okazali się myśliciele, że po Auschwitz nic już nie będzie wyglądać jak wcześniej.

Ojcze, dziadku, dlaczego nie powiedzieliście?

Żyłem spokojnie, w pięknym mieście. Nie za dużym, nie za małym. W miarę zamożnym, całkiem kulturalnym.   W sam raz. Lubiłem to miasto. I chyba inni też lubili.

Owszem, o ile w rodzinie nieraz szermowano ostrymi słowami, to już wobec obcych obowiązywała toruńska solidarność.

- Pan z Torunia – uśmiechali się ludzie, gdziekolwiek w Polsce się pojawiłem.  – Byłem, widziałem. Piękne miasto, pozazdrościć.

I ja również żyłem dotąd w takim fałszywym przekonaniu.

Powiem szczerze, wracałem z długich podróży i serce mi rosło, gdy wjeżdżając przez most widziałem wieże gotyckich kościołów i  średniowieczne mury.

Ale to tylko fasady. A pod nimi fałsz i obłuda i ludzkie nieszczęście.

Wszystko to padło w jednej chwili. I to za sprawą zupełnego przypadku.  Ot , podczas internetowego surfingu moją uwagę zwróciła oprawa  z charakterystycznych brązów. Nazwa Towarzystwo Miłośników Miasta Bydgoszczy była celową zmyłką. To witryna poświęcona mojemu miastu – odkryłem ze zdumieniem.

Niewielu jest szermierzy prawdy w dzisiejszych czasach, dlatego tym, którzy pozostali, należy się szczególne uznanie  i podziw. Wszak ryzykują głową w swojej kampanii o cnotę.

Zagłębiłem się w lekturę. Po kwadransie łzy jak groch napłynęły do oczu. Godzinę później dostrzegłem w lustrze postępującą siwiznę na skroni. Stało się.

Teraz już wiem.  Całe to obłudne ciepełko, w którym się grzałem, wzrosło na krwi i pocie braci z sąsiedztwa.

Najbardziej druzgocząca była nie skala wyzysku (choć i ta przytłacza), ale perfidia, z jaką przez lata toruńscy “wielmoże” ukrywali ten proceder. I jego wszechobecność. Począwszy od Tele5, na Urzędzie Marszałkowskim skończywszy. Od ustaw po uliczne kierunkowskazy. Stronniczość, niesprawiedliwość,  wyzysk i przemoc wobec wiernych i lojalnych kompanów z Bydgoszczy.

Kto chce dowiedzieć się w czym rzecz, niech sam zapozna się ze źródłem. Bo mnie owe toruńskie plugastwa do tej pory nie mogą przejść przez gardło.

I choć wina moja nie jest może tak wielka, jak Głównego Machera Spisku, marszałka Całbeckiego (którego w swej głupocie miałem dotąd za dość rzutkiego urzędnika), to jednak kara być musi.

Nie będę protestował, że nie uchyliliście dla nas , drodzy Miłośnicy Bydgoszczy,  w budowie niepodległej aglomeracji. Owszem, zaboli, ale przecież zasklepienie każdej rany wymaga czasu.

I tylko o jedno proszę. Pozwólcie od czasu do czasu wpaść do waszej metropolii.

Nie, nie śmiałbym po tym wszystkim nawet postawić stopy na Dworcowej czy Gdańskiej, ale proszę tylko – nie zabraniajcie, drodzy Miłośnicy Miasta, przejść się czasem ulicami Mroczy, Dobrcza czy Sicienka i poczuć zapach innego świata.

Obiekt za 90 milionów złotych ma być zawieszony nad Trasą Łazienkowską. Ot, minimalistyczne szaleństwo.

Muzeum Historii Polski zafundował Warszawie jeszcze minister kultury z poprzedniej ekipy Kazimierz Michał Ujazdowski. Oczywiście nie w sensie dosłownym, ponieważ pieniądze będzie musiał wyłożyć podatnik, jako że placówka będzie dobrem narodowym.

Szlag mnie trafia, bo to kolejny gadżet, który naród zafunduje Stolicy. A funduje w ostatnim czasie między innymi Centrum Nauki Kopernik (skądinąd pomysł doskonały), Muzeum Historii Żydów Polskich (czort wie dlaczego nie w Łodzi), a także Muzeum Sztuki Nowoczesnej (koszmarek na miarę centrum Warszawy).

A wszystko to dzieje w się w czasie, gdy braku  pieniędzy coraz głośniej o rozwiązaniu Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia.  Z siedzibą w Katowicach.

Nie bardzo rozumiem, z jakiego to powodu usilnie pracujemy nad budową na Mazowszu wielomilionowej aglomeracji na wzór Moskwy, w której koniecznie musi znajdować się niemal wszystko, co potrzebne do życia.  To tak, jakby w miejscu jelita grubego umieścić mózg, receptory seksualne i narząd powonienia.

Kto mi wytłumaczy, dlaczego warszawskie korki są najbardziej odpowiednim miejscem dla siedziby Lasów Państwowych, Biura Nasiennictwa Leśnego, Głównego Konserwatora Przyrody, Agencji Nieruchomości Rolnych, Krajowego Centrum Hodowli Zwierząt, Polskiej Agencji Turystycznej, Rady d.s. Uchodźców czy Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego?

Nie dość tego – niemal każda nowa licząca się agenda państwowa (czytaj:  finansowana z centralnego budżetu) automatycznie lokowana jest w stolicy. Paradoksalnie, nieliczne centralne urzędy z pozawarszawskimi adresami (Skierniewice, Poznań, Łódź, Kraków) to pozostałości poprzedniego ustroju (również zresztą chorobliwie centralistycznego).

W maju tego roku premier Tusk na spotkaniu z samorządowcami solennie zapewniał, że jego celem jest jak największa decentralizacja władzy. Jako przykład podał… pomysł na budowę stadionów-orlików.

Niestety, wpisał się tym samym w długa listę tych, którzy pozostawili w centrum chleb, a zdecentralizowali igrzyska.

Dziesięć lat temu krzyżowe obozowisko rozbił sobie na terenie byłej żwirowni Auschwitz Kazimierz Świtoń. Byłem tam wówczas, rozmawiałem z człowiekiem, który sprawiał wrażenie obłąkanego.

Widywałem krzyż w gabinetach decydentów, których ze stanowiska zdjął prokurator i w salach obrad, w których działy się rzeczy niegodziwe. Pomimo krzyża.

Mierzi mnie to epatowanie symbolami. W moim domu nie zawiesiłem żadnego krzyża (“po owocach was poznają”, a nie po symbolach), nie odczuwam takiej potrzeby.

Nie wierzę w dobre intencje w tym konflikcie. Po stronie obrońców krzyży również.

Jest w Polsce garstka ludzi z różnych Kościołów, którzy działają w ramach Międzynarodowego Stowarzyszenia Gedeonitów. Nie organizują głośnych akcji ewangelizacyjnych, nie nagabują, nie próbują nikogo przekonywać. Rozdają jedynie niebieskie (lub białe) książeczki z Nowym Testamentem. Sami za nie płacą, nie żądając nic w zamian od obdarowanych.

Nowy Testament, tzw. gedeonitka

Żadne tam teologiczne wynaturzenia , żadni świadkowie Jehowy czy mormoni. Tłumaczenie również powszechne szanowanego Brytyjskiego Towarzystwa Biblijnego.

Miałem okazję rozmawiać niedawno z jednym z toruńskich gedeonitów. Opowiadał mi jak wypraszano ze szpitali, jak odmawiano możliwości rozdania książeczek w szkołach, jak wzgardzano darem w hotelach.

We wszystkich tych miejscach wiszą krzyże.

Ale z krzyżem, jak wiadomo, rzecz prosta, sprawę załatwia jeden gwóźdź.

Wielką przyjemność sprawiają mi polemiki z moim redakcyjnym kolegą, bo nasze poglądy w wielu kwestiach są idealnie odwrotne (z wyjątkiem Szwejka), więc bywa gorąco, ale nigdy nie nudno.

W ostatnim wpisie pojeździł sobie Jacek po episkopacie -  że ten konferuje na temat seksu bez sensu, a ściślej mówiąc bez seksu, bo nie zapytał o zdanie seksuologa. A żyjemy przecież w czasach, w którym opinie uczonych (skądinąd często skrajnie odmienne) awansowały do rangi katechizmu.  Więc bez gadającej głowy naukowca – ani rusz.

Z tego założenia wyszły między innymi władze Estremadury, autonomicznego okręgu w Hiszpanii, które młodzieży od 14 roku życia zaserwowały kampanię El placer está en tus manos (Przyjemność leży w twoich rękach).

Młodzież ma uczyć się technik masturbacji i użycia erotycznych gadżetów. Z funduszy unijnych pozyskano na tę akcję 14 tysięcy euro.  Takich programów edukacji seksualnej jest w ofercie edukacyjnej wielu państw sporo. Pierwszy z brzegu:

Click here to view the embedded video.

Przypuszczam, że właśnie tego “technicyzowania” seksu obawiają się członkowie episkopatu.

Czy rozmowa o seksie bez podręcznika seksuologii ma sens? Z chrześcijańskiego punktu widzenia odpowiedź  jest oczywista – tak.

W końcu podstawy etyki dotyczącej zachowań seksualnych powstały w czasach, w których nikomu o seksuologii się nie śniło. A są to zasady nie kwestionowane przez ogromną większość z nas bez względu na światopogląd:  miłość, wierność, monogamiczność, zrozumienie, traktowanie partnera jako podmiot, a nie przedmiot.

W tych terminach można streścić nauczanie Chrystusa w sprawie seksualności. Twarda to mowa, nie pozostawiająca miejsca na “ale”.

Wiara jednak póki co nie jest obowiązkiem obywatela RP (i słusznie!!!), więc jeśli się ktoś z tą nauka nie zgadza, może czerpać całymi łychami  z wszelakich programów edukacji seksualnej dostępnych na wyciągnięcie ręki. Niedorzecznym jest dla mnie pogląd, że kompletny pakiet  wiedzy o życiu dziecko powinno  wynosić ze szkoły.

Na koniec – trochę wiary w siłę ludzkiego charakteru, Jacku. Przez wieki czekanie z seksem do ślubu była normą obyczajową i – jak widać wokół – ludzkość nie wymarła.

Mam szacunek dla młodych ludzi (a znam ich wielu), którzy postulat ten zrealizowali. W Stanach Zjednoczonych młodzież zaangażowaną w ruch promujący wstrzemięźliwość przed ślubem można liczyć w setkach tysięcy, a liczba ta stale rośnie.

Owszem, media na wyścigi czynią sobie z nich pożywkę do kpin. Bo tolerancja medialna działa tylko w jedną stronę.

Chwila odpoczynku – chłopak z gitarą:

Click here to view the embedded video.

Jest jeszcze jeden powód, dla którego trudno nam się porozumieć. Ale o nim kolejnym razem.

Aby jednak uzmysłowić sobie skalę zjawiska: dochód brutto Monsanto za ubiegły rok wyniósł 11,7 mld dolarów, podczas gdy Microsoft zaksięgował 19 milardów.

Chodzi więc o gigantycznego gracza, koncert rozdający karty w rolnictwie na niemal całym świecie. W Polsce rozpoznawanego za sprawą herbicydu Roundap, ale w wielu krajach kontrolującego rynek nasion i w bezwzględny sposób lobbującego na rzecz roślin modyfikowanych genetycznie.

Z francusko-niemieckiego filmu dokumentalnego na temat Monsanto wyłania się obraz monstrum regularnie obsadzającego kluczowe dla siebie stanowiska w amerykańskiej administracji, posługującego się kłamstwem, zatajającego wyniki badań, odpowiedzialnego za falę samobójstw rolników w Indiach.

Po kukurydzy, soi i bawełnie, Monsanto przymierza się do modyfikowania kolejnych gatunków roślin.

Ten film trzeba zobaczyć, zanim Monsanto wpuścisz Monasanto do swojej lodówki

W przerwie pomiędzy kolejnymi odcinkami, polecam najnowsze  dzieło mojego redakcyjnego kolegi Łukasza Fijałkowskiego. “Gaude mater Polonia” w intrygującym wykonaniu, zrealizowane w Bydgoszczy:

PS. Podziękowania dla WB za zainteresowanie sprawą Monsanto!

A masoni wyłączają ludziom prąd.

Słuchajcie na zdrowie.  Będzie między innymi o tym, co jest do skopania, a także ciekawostka na temat jajek.

A dla chwili relaksu posłuchajcie muzyki Astora Piazzolli, który zmarł również w 1992 roku.

Mieszkałem wówczas w toruńskim akademiku nr 1 przy ul. Mickiewicza (głębokie ukłony dla Pań Portierek za wyrozumiałość), gdy poprzez nadajniki w Toruniu i Bydgoszczy w eter zaczęło wypełzać Radio Maryja.

Było to dla nas, studentów socjologii, którzy zaliczyli wszak niejedne badania terenowe, zjawisko tak niezwykłe w swej przaśności, że aż nierealne. Zgroza napawała myśl, że przecież rzecz tak marginalna, efemeryczna uleci przecież za moment, rozproszy się i zniknie. I nie pozostanie po niej żaden dokument, żaden ślad namacalny.

Witraż autorstwa Katarzyny Wójtowicz

Był to czas, w którym i sami założyciele rozgłośni (jak się później okazało podczas pierwszych procesów sądowych) nie dokumentowali swojej działalności. “Trwaj chwilo” – pomyślałem. W ciągu kilku wieczorów uruchamiałem grundiga i na taśmach z rosyjskiego bazaru zapisałem kilka godzin wieczornych audycji. Taśmy przeleżały kilkanaście lat w piwnicy, aż wreszcie znalazłem siłę na ich zdigitalizowanie.

Posłuchajcie TUTAJ

Wierzę, że dr Rydzyk uwzględni głos sprzed w przypisach swojej habilitacji. A ja w głębi duszy liczę na uhonorowanie moich działań na rzecz upowszechniania nauki polskiej.

Niebawem kolejne odcinki “Z Archiwum R”!