Lubię tę nowoczesność. Komórki, komputery, wygodne samochody i trup do przytulania.
Czwartego czerwca przed dwudziestu laty skończył się komunizm i nastały czasy, w których każdy może przytulać się do czego chce. I niech się przytula, byle nie roznosił zarazków.
Właściwie chciałem tym razem napisać o Gabonie. Obawiam się jednak, że sprawy afrykańskie zanudziłby mojego kolegę z działu sportowego, a ponieważ jest on moim najwierniejszym czytelnikiem, pozwólcie że napiszę o swojej roli w światowym załamaniu gospodarczym, by sprawić mu odrobinę satysfakcji.
Ale najpierw obejrzyjcie, jak wyglądają owieczki z odległej perspektywy:
Strasznego mam kaca, w związku z tym kryzysem. I gdybym jeszcze obłowił się jako kapłan wielkiej korporacji albo przekombinował z opcjami walutowymi. Ale nic z tego.
Czytaj dalej…
Gdyby ktoś zadał pytanie, z czym kojarzy mi się PRL, pierwszym skojarzenie byłaby szarość. Zarówno w sensie dosłownym, jak i metaforycznym. Głód koloru, wypłowiałe marzenia, zszarzałe idee.
Miałem ostatnio okazję odwiedzić kilka miejsc z dala od galerii handlowych, z dala od świata wykreowanego przez specjalistów od wizerunku. Szarość nagle powróciła. Inny kontekst niż ten sprzed dwudziestu lat, inne dekoracje, nowy język. Ale szarość ta sama.
Posłuchajcie głosu szarości.
Koleżka o koleżkę się troszczy – witajcie w Bydgoszczy
Niepowodzeniem zakończyły się testy z wykorzystaniem modelu DigiJournalist produkcji koreańskiego Samsunga. Aktualnie w pracy terenowej sprawdzany jest dziennikarski cyborg japońskiej Matsushity.
Z okazji jubileuszu gazety przerzuciliśmy kilka ton starych zszywek. Lektura pasjonująca, bo choć czasy dla wielu z nas jeszcze namacalne, to jednak odległe jak wojny napoleońskie. Ogrom informacji do wyczytania gdzieś spomiędzy wierszy.
Małpa, świnia i osioł. Na dobry początek
Dziennikarstwo to zawód trudny i niewdzięczny. Ale nie pozbawiony zalet. Jedną z nich jest możliwość pracy z ludźmi nietuzinkowymi, obdarzonymi przeróżnymi talentami.
Oto dowód – człowiek, z którym przyszło dzielić mi dole i niedole (bądźmy ściśli: głównie niedole), zwany człowiekiem-gumą.
W szczycie sezonu wakacyjnego nie mam zamiaru zamęczać Was, drodzy Czytelnicy, poważnymi tematami (choć całkiem poważny wpis już niebawem). Dziś zatem tylko zagadka.
Słyszeliście na pewno o streakersach – ludziach, którzy wdzierają się nago na stadiony. Streakersi, jak i sportowcy stanowiący dla nich tło interesują mnie umiarkowanie. Na zdjęciu poniżej bardziej zaciekawiła mnie postać jednego z policjantów pacyfikujących Willa Farella, który wdarł się na boisko.
(fot.www.streakingtheworld.com)
A zatem zagadka – czyim bratem bliźniakiem jest ów niezłomny stróż prawa?
Dla pierwszej osoby, która udzieli prawidłowej odpowiedzi – nagroda: CD z utworami Heitora Villi-Lobosa. Na krążku m.in.: “Bachianas brasileiras”, 5 preludiów na gitarę oraz koncert gitarowy.
Tak, wiem że torunianie mają w tym przypadku ułatwione zadanie, więc obiecuję, że kolejna zagadka będzie całkowicie nietoruńska.
Na początek wyjaśnienie: bardzo mi się podoba Europa, a posiadanie paszportu z gwiazdkami sprawia mi dużą przyjemność.
I jak tu nie lubić Europy. Proszę bardzo – europejska muzyka i europejskie wykonanie:
Ludzi, o podobnych odczuciach jest więcej, a niektórzy skupieni są w Fundacji Pro Europa. Ci ludzie nie tylko lubią Europę, ale jeszcze potrafi swe uczucie przekuwać na europejskie pieniądze.
Napiszę o Macieju Giertychu. Ale z pewną taką nieśmiałością. Po pierwsze dlatego, że tragikomiczność tej postaci wcześniej sam przekuwałem na wierszówkę, po drugie – ponieważ dendrologia, którą para się Giertych w chwilach wolnych od politykowania, to moja ulubiona dziedzina nauki. Dlatego wreszcie, że obiecałem sobie unikać w tym blogu polityki.
Maciej Giertych. Mniej więcej.
Ale niech już będzie. Ponieważ o Giertychu będzie w kontekście kobiet, chwila muzyki w kobiecym wykonaniu. Zwróćcie uwagę na te piękne noooogi.
Mikołaj Kopernik miał niełatwe życie. 22 lipca (nomen omen) 1516 roku pisał do króla Zygmunta o zbójach grasujących w okolicach Elbląga. Rozbójnicy ci napadli na pewnego obywatela, obcięli mu obie ręce i zrabowali doszczętnie.
Pisząc te słowa Mikulasz Kopernik (przepraszam, ale zdjęcie zapożyczyłem ze słowackiej Wikipedii) wyglądał mniej więcej tak:
Taką ochroniarską robotą musiał zajmować się kanonik warmiński, nie przypuszczając nawet, że podane do druku 27 lat później dzieło „De revolutionibus…” stanie się „najdroższą książką świata”.
Syn, mąż, ojciec. Muzycznie niespełniony. Nałogowy oglądacz drzew. Wąchacz konwalii. Zawzięty czytelnik Biblii. Dziennikarz.
